"What just happened?" Miguel thought, slumped against a stone wall in a small ally, bleeding out. "Why did he do this to me?". . .
Sisters Alesha and Nicole aged 5 and 3 think they are just like every other little girl in New Zealand. They love the outdoors, have two pet cats and are always interested in what creepy crawlies they might find in the garden. Their favourite time of the week is the weekend because that’s the time when the family is together the most – but there is not as much time to play with Mum and Dad as they would like because their parents always seem to have lots of jobs to do.This Saturday starts off much the same as any other with the girls having to find a way to entertain themselves whilst Mum and Dad potter around the house doing jobs. The girls are not aware of anything out of the ordinary but after being unable to find their two pet cats and before they realise what has happened, find themselves in unfamiliar surroundings not knowing how they got there or where to go next. Still, when the two sisters are together there isnt much they can’t do and if you don’t know your way back, you might as well go forward – that’s exactly what they do, onwards into a grand adventure.
what happens when things don't go your way ?what happens when you finally meet that one person that you want to spend your life with ?but,YOUR past and YOUR secrets get in the way ?
"Kanadı kırılan bir kuş her şeyi yeniden başlatmak için delice kanatlarını çırpmaya başlamıştı. Nereye uçacağını bilmiyordu. Bulutlara doğru gitmenin aradığı yol olduğunu sanıyordu. Yükseliyordu ama bulutlar o yaklaştıkça ondan kaçıyordu sanki. Kuş da gözlerini uçtukça geldiği yerden kaçırıyordu. Kuş kanatlarını çırptıkça kanatları kanıyordu. Neydiki aradığı? Kanatlarını kıran hangi prangalardı? Değer miydi ucu olmayan bir gökyüzünün dipsiz kuyusuna hayallerini bırakmaya? Dipsiz bir kuyuya atılan hayaller hangi suda hayat bulabilirdi ki? Kuru bir gökyüzü kanadı kırık bir kuş için unuttuğu yağmurunu bulutlarından ister miydi? İstemezdi...İsteyemezdi ki...Bitmişti çünkü...Bitmişti...Ben öylesine yazdığı karaktere aşık biriydim. O yazarını bilmeyen öylesine bir karakter. Kanıyordu şimdi kanatlarım. Ben prangalarımdan o kanatlarımdan bihaber. " Anlaşılmaz cümlelerin ardına bir şeyler gizlemeyi hep sevmiştim. Ama yazdığım son cümleleri beğenmemiştim. Şiire benziyorlardı. Allah en büyük şairdi, o da en güzel şiirdi. Ama o şiir bana yazılmamıştı. Bana yazılmayan o tek şiir için ben bütün şiirlere küsmüştüm. Vazgeçtim yazmaktan. Hikayeme yeni bir son ararken aklıma İsyan Günlerinde Aşkın yazarının bir sözü geldi. İsyan günlerinde bile aşkı yazabilen birinin cümleleri bu hikayenin son cümleleri olmayı hak ediyordu. " Güzelliğinin ve bencilliğinin üstünü şefkat tülüyle örtecek kadar akıllı olanlar sizi helak ederler." Ben onu dinlememiştim. Helak olmuştum. Mumu ve sigaramı söndürdüm. Uyumak için yatağıma uzandım. Saatlerce uyuyabilmek için kıvrandım. Uyuyamıyordum. Felaketim bitmemişti. Onun benim helak olduğumu bilmesine izin veremezdim. Yatağımdan kalkıp yazdığım son sayfayı karanlıkta yırttım. Yeniden yatağıma uzandım ve bu hikayeye bir son yazıp yazmamayı yeniden düşünm
A Story where Landon is Human and does not steal the knife and gets compelled to go home and after a while Hope and Rafael start to talk and become a "thing".Disclaimer: I DO NOT OWN ANY OF THESE CHARACTERS THAT GOES TO JULIE PLEC AND THE REST OF THE WRITERS OF LEGACIES I ONLY OWN THE PLOT LINE CAUSE IT WILL CHANGE.
[COMPLETE]They have never given each other a thought from the beginning of the school year, but their first interaction during the Sports Festival sparked an interest to both of them. Since then, they can't take their minds off of each other.Ochaco became insecure of being a hero, but the man who saw her potential helped her realize how strong she is.Disclaimer: I do not own My Hero Academia,p and its characters. I only own the plot of this book. I also do not own the pictures or videos that I may post in the book, all of which are taken in google and/or youtube. The cover was edited by me, but the pictures belong to the respectful artist.Trigger warning: May contain foul words because Bakugo 😂😂 but I will censor it.
Once a day in Area-Omega, a researcher decided to do a Keter containment SCP test. Everything was fine until the MTF asked the SCP's number. Scientist remained silent as minutes passing. Something was going absolutely wrong. They started heading towards S-IV scientist was trying to tell them something but he couldn't able to. Everyone was wondering what the f███ was happening. The scientist fainted in front of the SCP-409's chamber. Things weren't right, and it was too late to tell authorized what was happening. No one survived except the Class-D. No ships are included in this fanfic.(edited 2022: When I wrote this my english was very broken so expect some errors and if ur here this means that ur an og delta member so hmu in dms)
I'm bad at stories but I'm really excited to write this one about my favorite ship!! I keep it simple and so... KAWAII!
❛ we were too close to the stars,i never knew somebody like you . . . ❜━━━━ in which thoughts are turned into words.requests open !